Meditatie

 

Meditatie juli 2022

Moge het genoeg zijn….

Lang geleden vertelde iemand me een chassidisch verhaal dat me altijd is bijgebleven:

Een Joodse Rabbi  was gewend om, telkens wanneer een van de dorpsbewoners  in moeilijkheden verkeerde, naar een geheime plaats in het bos te gaan. Daar stak hij met bepaalde rituelen een olielampje aan, en richtte een gebed naar zijn God Jahweh. En  vaak werd zomaar onverwacht een oplossing gevonden.

Maar toen hij er niet meer was, en noodweer heel de oogst dreigde te vernielen  , ging een van de leerlingen naar dezelfde plek in het bos, en zei: “God van mijn Rabbi, ik weet niet hoe ik het vuur moet ontsteken. Maar ik ken wel de weg naar deze plaats, om een gebed uit te spreken. Moge dat  genoeg zijn.”

En het was genoeg.

Toen jaren later nogmaals ongeluk de mensen overkwam, ging er een andere leerling naar de plek in het bos. En hij zei: “Ik ben Uw naam vergeten, ik weet niet hoe ik het vuur moet aanmaken. En ik kan me het gebed niet herinneren. Maar ik kan wel deze geheime plek vinden. Moge dat genoeg zijn!”

En het was  genoeg.

Vele jaren later, toen er weer een ramp dreigde, zat een andere leerling treurig in zijn stoel, en hij zei: “Ik ken U niet, ik heb geen idee hoe ik het licht moet ontsteken. Ik ken het gebed niet. Ik weet niet eens de geheime plek. Alles wat ik kan doen is de mensen het verhaal vertellen over een God die altijd helpt als je Hem aanroept om hulp. Moge dat genoeg zijn.”

En het was genoeg…..

Dit verhaal hoeft verder geen uitleg toch? Het spreekt voor zichzelf om  ieder van ons aan te spreken, om kinderen, kleinkinderen en elkaar te vertellen over  God die onze  Hulp is.

Bij Wie we onze vragen en noden mogen neerleggen en dat we dit bidden noemen.

Om  hen te vertellen hoe we daar zelf in ons leven troost of kracht, rust of moed uit putten en uit te leggen waarom vele mensen zo graag even in stilte een kaarsje aansteken.

Laten wij de woorden van het Onze Vader  blijvend doen klinken opdat ze niet vergeten worden .

En ach, laten wij hen dan ook de weg wijzen naar die geheime plaats die gewoon in het eigen hart te vinden is…

 

Moge dat genoeg zijn…

 

Roelie Stevens

Pastoraals werker VZG Bethel.

 

Meditatie juni 2022

Het jaar 33, een bijzonder jaar.

Wat deed jij toen…..? Wat kun jij je nog herinneren van…?

Er zijn momenten in je leven die je altijd bijblijven. Momenten van persoonlijke aarde – de dag waarop je eindelijk slaagde voor je rijbewijs, de dag waarop je naar later bleek de liefde van je leven ontmoette, de dag waarop je besloot om nu alles over een andere boeg te gooien, opnieuw te beginnen en de sprong te wagen. Op de tv zender ONS, komt met grote regelmaat een jaaroverzicht naar boven met als titel: ‘Een bijzonder jaar …’ en wordt een overzicht geboden van allerlei gebeurtenissen van een specifiek jaar.

Er zijn momenten in je leven die je nooit zult vergeten, hoe oud je ook wordt, Omdat je het zelf meegemaakt hebt toen het gebeurde, voel je de verbondenheid met alle anderen in dezelfde situatie. In ieders leven, jong en oud trekken gebeurtenissen uit de persoonlijke- en wereldgeschiedenis aan je voorbij in.

Zo’n soort gevoel, moet het geweest zijn op het eerste Pinksterfeest in Jeruzalem. Het was een gebeurtenis die grote indruk gemaakt heeft op degenen erbij aanwezig zijn geweest.

In het boek Handelingen heeft Lucas zijn ervaring opgeschreven van wat daar in Jeruzalem is gebeurd: ‘En eensklaps kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag en vulde het gehele huis, waar zij gezeten waren; en er vertoonden zich aan hen tongen als van vuur, die zich verdeelden, en het zette zich op ieder van hen; en zij werden allen vervuld van de heilige Geest’. 

Pinksteren is het geboortefeest van de kerk, vanaf toen werd duidelijk dat het werk van Jezus in Zijn geest voortgezet zou worden door Zijn volgelingen. En alles wat Hij heeft gezegd en gedaan heeft niets te maken met populisme of een bevlieging van godsdienstige gedrevenheid.

Op de geboortedag van de kerk ontstaat er een nieuwe mentaliteit, een nieuwe geestesgesteldheid die de leerlingen helemaal vervult en hun nieuwe moed en kracht en inspiratie biedt om door te gaan met het werk van Jezus: God op verstaanbare wijze ter sprake brengen wijze. De wereld bekend maken met Zijn onvergankelijke liefde voor de mens die Hij geschapen heeft.

Voor niets of niemand bang zijn, na wat de vijftigste dag na Pasen is gebeurt.  In de Handelingen schrijft Lucas over geest van vernieuwing toen de heilige Geest vaardig werd over de apostelen. ‘Vaardig’ is een woord dat we in dit verband niet alleen moeten verstaan als ‘kundig’ maar ook als ‘beweging’, of simpeler gezegd: ‘vaart maken’.  Op het Pinksterfeest kreeg de verkondiging van het evangelie vaart, omdat Gods Geest over allen werd uitgestort en wij zo worden toegerust om het Goede Nieuws te leven en te beleven.

Hoe mooi zou het zijn als op Pinksteren mensen opnieuw mogen ervaren dat bij de pakken neerzitten, uitgeblust zijn (of worden), geen toekomst biedt, en dat Gods Geest ons nieuwe levensadem inblaast om weer in de benen te komen en rechtop te staan en te doen wat Jezus ons heeft verteld en voorgeleefd. Dat we kunnen zeggen: Het jaar 2022, een bijzonder jaar.

Ik wens u allen zalig Pinksterfeest!

Pastoor Ton Huitink

 

Meditatie mei 2022

Hij is bij ons (- of toch niet?)

(n.a.v. Matt.28:20b)

Houd dit voor ogen: Ik ben met jullie, alle dagen….

Het zijn de laatste woorden die Matteüs heeft opgetekend uit de mond van Jezus.

Ze klinken als een bemoediging.

Maar ze roepen ook verwarring op.

Want kort na deze woorden van Jezus bleek Hij toch verdwenen.

De leerlingen hebben Hem met eigen ogen op zien stijgen, totdat een wolk Hem aan hun zicht onttrok.

Hoezo: Ik ben met jullie…..?

Hoe vaak zullen ze gedacht hebben:

Was het maar waar!;

Was Jezus nog maar bij ons!

Dan konden we Hem om advies vragen;

Dan kon Hij ons bemoedigen…..

Herkenbaar?

Soms zou je wensen dat je meer van Jezus merkte;

Dat je Hem kon zien;

Dat je Hem om advies kon vragen over dat waar jij mee worstelt.

Maar helaas… Jezus is niet meer op aarde…..

En toch geloof ik dat Jezus nog steeds bij ons is.

10 Dagen na zijn vertrek van de aarde stuurde Hij zijn Geest.

Door die Geest woont Jezus in ons;

Helpt Hij ons te blijven focussen op die andere woorden die Hij sprak vlak voor zijn afscheid:

Mij is alle macht gegeven in hemel en op aarde.

Hij is bij ons, in ons;

En tegelijk is Hij koning in de hemel.

Het is Gods Geest die me helpt dat te blijven geloven;

En zo rust te blijven vinden in deze onrustige tijden.

Daarin merk ik dat Hij inderdaad bij me is.

Harry Offereins

 

Meditatie april 2022

Jezus leeft! (2 Timoteüs 2:8).

We vieren dit jaar het Paasfeest in een wereld vol met onrust en zorg. Met name de oorlog in Oekraïne houdt ons bezig en kan ons bang maken. We kunnen het gevoel hebben dat de toekomst onzeker is.

Hoe kunnen we dan toch op een hoopvolle manier het Paasfeest en zo de opstanding van Jezus vieren?

Dat kunnen we doen door Jezus Christus, die uit de dood is opgewekt, in gedachten te houden. In 2 Timoteüs 2:8 worden we daartoe gestimuleerd.

Onze aandacht wordt gericht op Jezus Zelf. Hij is uit de dood opgewekt.

Niemand van de mensen weet, hoe dat pre­cies is gebeurd. Wel zijn er getuigen geweest van het feit van de opstan­ding. Verschillende mensen hebben Jezus als de levende ontmoet. Jezus is aan hen verschenen. Velen hebben met eigen ogen gezien dat Hij is opgewekt uit de dood. Ze hebben Hem na zijn opstanding gesproken.

Ons geloof in het feit van de opstanding rust dus op het getuigenis van de Bijbel.

Dat Jezus Christus is opgewekt uit de dood heeft elke dag betekenis voor ons. De opdracht om Hem in gedachten te houden mag dan ook een plaats hebben in ons dagelijkse leven. Het mag ons houvast en moed geven.

Jezus Christus in gedachten houden betekent dat we ons hart en oog op Hem richten en in vertrouwen op Zijn kracht en nabijheid leven. Dat wil niet zeggen dat het dan altijd makkelijk is in het leven, maar het betekent wel dat we in alles wat we meemaken nooit alleen zijn en nooit alleen gelaten worden. Als we elke dag Jezus Christus die uit de dood is opgewekt in gedachten houden, is het ten diepste elke dag Paasfeest in ons leven. Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen (Opwekking 47). Jezus leeft!

Ds. Koen Jonkman.

Meditatie maart 2022

Vallen en opstaan

Want het woord van het kruis is wel voor hen die verloren gaan, een dwaasheid, maar voor ons die behouden worden, is het een kracht van God. (I Cor.1:18)

Hoe overdenken we het lijden van Christus? Geen eenvoudige opgave.

Zingen we in de adventstijd graag de bekende adventsliederen (met zo hier en daar alvast een kerstlied) om toe te leven naar Kerst, een zangdienst met alleen lijdensliederen om ons voor te bereiden op Pasen zou een treurige boel worden.

In sommige kerken wordt in de weken voor Pasen iedere zondag weer gepreekt over het lijden van Christus aan het kruis. Op zich geen slechte traditie. Het kan dan geen kerkganger ont­gaan dat we via Goede Vrijdag op weg zijn naar Pasen. Maar we moeten blijven verstaan dat het lijden van Christus meer is dan alleen die dagen voorafgaand aan het kruis. Heel Zijn komen in de wereld en Zijn weg daarin, loopt daar op uit. Zoals de evangelist Lukas het beschrijft is heel Jezus’ leven een opgang naar Jeruzalem, alle wegen en woorden wijzen daar naar toe. Daar gaat het gebeuren.

Er zijn ook kerken waar alle zondagen zonder bepaald accent of kleur voorbijtrekken. Er is geen voorbereiding op Pasen. Zij lijken Jezus alleen te kennen als de Opgestane. Alsof er geen strijd is gevoerd.

Paulus gaat in enkele van zijn brieven dieper in op het lijden van Christus.

Allereerst moeten we toegeven dat het lijden van Jezus uitein­delijk niet echt te bevatten is. Het blijft onbegrijpelijk. Ja, het lijkt zelfs een dwaasheid. Een hoogheilige God die zich vernedert voor kleine mensen.

Maar het is ook iets heel bijzonders. We moeten er met zorg en aandacht mee om gaan. Gedachteloos erover zingen, mag dus niet, gevoelloos erover praten ook niet. Dat is pas vloeken.

Ook kunnen wij nooit buiten ons zelf om over Jezus’ lijden spreken. Het gaat om ons, voor ons. Als Paulus nadenkt over Jezus’ lijden, doet hij dat altijd met bepaalde mensen op het oog.

Tenslotte, heel belangrijk: nooit kunnen wij spreken over Jezus’ lijden, geïsoleerd van de Opstanding. Alleen nadenken over het lijden, moet wel uitlopen op een uitzichtloze situa­tie. Elke zondag, ook de zondagen in de 40-dagen tijd, mogen we vieren dat Hij leeft. Daarom vieren we de zondag.

Ik hoop dat u deze weken gelegenheid vindt zich op Pasen en de voorafgaande dagen voor te bereiden. Dat verdiept het geloof.

En we doen recht aan wie Hij is: de gekruisigde en opgestane Heer.

ds.M.N.Ariesen-Holwerda

Meditatie februari 2022

Zomaar een kerk ergens in Duitsland.

In onze vakanties hebben mijn vrouw en ik de gewoonte om aan kerkdeuren te trekken. Liefst in een of ander buitenland. Als die deur dan mee geeft blijkt het vaak een RK kerk te zijn. Soms hangt de sleutel aan de deurpost.

In Duitsland kwamen we in een leuk stadje waar we wat rondzwierven. En ja hoor, een kerk. De deur stond uitnodigend open. Natuurlijk gingen we naar binnen. In een kerk is altijd wat te zien. Ook in deze kerk.

In de hal stond een grote banner met daarop de volgende tekst:

Wij heten hier iedereen bijzonder welkom die alleen staan, die getrouwd zijn, gescheiden zijn, weduwe of weduwnaar, homo, lesbisch of transgender, verward, gruwelijk rijk, welvarend of straatarm zijn.

Een speciaal welkom is er voor jammerende baby’s en opgewonden peuters.

Je bent even welkom als je kunt zingen als Pavarotti, of dat je stilletjes bij jezelf gromt. Je bent hier welkom als je zojuist op het internet surfde, net wakker bent, of zo uit de gevangenis komt. Het maakt voor ons niet uit of je “christelijker” bent dan een aartsbisschop, of dat je jarenlang al niet eens meer met kerst naar de kerk bent geweest.

Speciaal welkom heten wij aan hen die ouder zijn dan 60 jaar en nog steeds onvolwassen zijn, en teenagers, die veel te snel volwassen zijn geworden. We verwelkomen de fitte moeders en voetballende vaders, hongerlijdende artiesten, boom-knuffelaars,  vegetariërs en eters van fast-food. We verwelkomen degenen die die vrijwel weer clean zijn  en zij die nog  verslaafd zijn. Je bent welkom als je problemen hebt, in de put zit of een hekel hebt aan “georganiseerde religie”.

Wij heten degenen welkom, die denken dat de aarde plat is, te hard werken, of juist niet werken, niet kunnen spellen, of hier bent omdat je oma op bezoek is en met je naar de kerk wilde.

We heten je welkom als je onder de tattoos zit of piercings hebt, het maakt niet uit of je ze allebei hebt of geen. We heten je bijzonder welkom als je juist nu een gebed kunt gebruiken, en degenen voor wie religie niet meer zo nodig hoeft. En wie verdwaald is in het stadscentrum en hier per ongeluk opdook is hartelijk welkom.

Wij verwelkomen pelgrims, toeristen, zoekenden, twijfelaars ………. en jou!

Hoe vaak hebben wij niet de neiging om medemensen weg te zetten als “vreemd”, niet “ons soort mensen”? Deze tekst wijst je er nadrukkelijk op dat alle mensen in al hun verscheidenheid welkom zijn. Welkom in de kerk, welkom voor Gods aangezicht.

Hoe welkom zijn ze bij ons?

Denk eens even na over deze simpele vraag. En formuleer dan voor jezelf een antwoord.

Ik wens u allen een fijn en goed nieuw jaar toe.

Arie van Andel.

Meditatie januari  2022

Een nieuw jaar 2022…

Allereerst wens ik iedereen, die dit leest, alle goeds toe voor dit nieuwe jaar.

We hebben net Kerst gevierd, de geboorte van het Licht en ik haak nog even aan bij het lied van de meditatie van vorige maand:

Reeds breekt in deze wereld

Het licht des hemels door.

Het is moeilijk in deze tijd, die ons nog steeds in de greep van het virus houdt, dat licht te blijven zien. Tijdens Kerst zingen we er over, de veelal bekende woorden, die ons als kind werden aangeleerd en voorgeleefd. Hoe nodig hebben wij dat Licht nu, hoe geven we het aan elkaar door. Hoe blijven we elkaar bemoedigen in het jaar dat voor ons ligt en waarvan we niet weten hoe het zal verlopen. Dat kunnen we niet alleen, het Licht van de geboorte van Jezus zal ons volgen, dat mogen we geloven. Elke dag opnieuw is er dat lichtende voorbeeld waardoor we ons getroost en gesterkt kunnen weten ook in dit nieuwe jaar, dat voor ons ligt.

Daarom eindig ik hier ook met de woorden van Huub Oosterhuis: Licht dat ons aanstoot

……Aanhoudend licht dat overwint

Vaderlijk licht, steevaste schouder,

Draag mij, ik ben jouw kijkend kind.

Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen

Of ergens al de wereld daagt

Waar mensen waardig leven mogen

En elk Zijn naam in Vrede draagt.

Ik wens ons allen toe dat we in het nieuwe jaar dit lichtpunt voor elkaar, voor een ander mogen zijn,

in Christus’ naam.

Sarie van Andel-Vink.