Meditatie

 Meditatie Maart 2020

Het paradijs herwonnen

`…..En Hij was bij de wilde dieren, en de engelen dienden Hem` (Marcus 1:13)

Op de eerste zondag van de Veertigdagentijd leest de kerk vanouds over Jezus’ verzoeking in de woestijn.
Je kunt in plaats van ‘verzoeking’ ook zeggen: ‘beproeving’.
Dat zijn twee kanten van één zaak.
De ‘duivel’ (diabolos, verwarringstichter, uiteindrijver) verzoekt ons, brengt ons in verleiding, om ons van de goede weg af te trekken.
God kan ons beproeven om ons op de goede weg sterker te maken.
Iemand schreef eens: als God ons beproeft doet Hij dat om ons van de duivel af te helpen.
Als de duivel ons verzoekt doet hij dat om ons van God af te helpen.
Dit verhaal volgt onmiddellijk op Jezus’ doop.
De Geest die Hij daarbij ontving, drijft Hem de woestijn in.
Daar vindt de confrontatie plaats: wat is wel en wat is niet de weg van God in deze wereld?
De verzoeking is een Messias te worden van de goedkope oplossingen en het snelle succes.
Dat dit verhaal voorop staat in de Veertigdagentijd had te maken met de inwijding van geloofsleerlingen, op weg naar de Paasnacht waarin zij zouden worden gedoopt.
De boodschap is duidelijk: Geloven betekent niet dat je in een “stormvrij gebied” komt.
Integendeel, juist wie voor de weg van God kiest, wordt “interessant” voor de duivel, hoe je die antimacht ook mag verstaan.
Hoe gemakkelijk kunnen we ons niet laten ‘beduvelen’ door stemmen die een appèl doen op ikgerichte verlangens die we allemaal kennen.
In tegenstelling tot Mattheüs en Lucas vertelt Marcus niets over hoe we ons die beproeving van Jezus moeten voorstellen.
Waar het om gaat is dat Jezus de verzoeking weerstaat en als overwinnaar te voorschijn treedt.
En als enige vertelt Marcus dan: “En Hij was bij de wilde dieren en de engelen dienden Hem.”
Midden in de woestijn ontstaat even een stukje paradijs.
De wilde dieren zijn niet meer bedreigend en de engelen laten de hemel even op aarde komen.
In een schijnbaar godverlaten wereld, die met zoveel chaos, onverschilligheid en geweld voor teveel mensen is als een woestijn, is er hier Één die overwicht heeft over de boze.
Omdat Hij de weg van God gaat:
niet van eigen belang en eigen glorie maar van de dienstbaarheid;
niet met liefde voor macht, maar vertrouwend op de macht van de Liefde;
niet uit op zelfhandhaving maar bereid zich te geven, tot in de dood.
Voor ons, maar zo ook: voor ons uit, want: niet zonder ons!
Op die weg worden alle dingen nieuw, komen ze in nieuw hoopvol licht te staan.
Het is het licht van Pasen – niet de dood maar het Leven heeft het laatste woord.
In dat licht mogen wij gaan.

Ds. Gerrit van den Dool (Willemsoord)

Meditatie Februari 2020

Het is wat met ons. We hebben er met zijn allen wel een potje van gemaakt met al onze verschillende kerken. Dat valt voor mij niet te begrijpen en je kunt het niet uitleggen. Je bent allemaal christen en toch zo verdeeld.

Het menselijk eigen gelijk telt zwaarder dan de eenheid, het is een droevige conclusie. Hoe kunnen wij onze opdracht vervullen van gerechtigheid, vrede, omzien naar de onze naasten als we zelf niet een zijn.

Op 19 januari hield de Raad van kerken in Steenwijk haar oecumenische dienst in het kader van de week van gebed van de eenheid. We bidden om eenheid en leggen dat bij God neer. Maar spannen we God dan eigenlijk niet voor onze eigen karretje van de verdeeldheid. Als we echt eenheid willen, dan zullen we zelf stappen moet zetten, over onze schaduw heen springen en op die weg naar eenheid zullen we merken dat God ons helpt.

Het blijft jammer en onverteerbaar dat we als kerken niet over de drempel van het eigen gelijk kunnen stappen om met zijn allen bijvoorbeeld samen de oecumenische dienst te vieren om zo een krachtig signaal naar alle christenen en naar samenleving af te geven van echte eenheid.

WIJ MOGEN HIER OPNIEUW BEGINNEN

Wij mogen hier opnieuw beginnen
vanuit wat was nu verder gaan
tot waar de liefde ons kan brengen;
alle oud zeer heeft afgedaan.

Ons wil de geest van Christus raken,
die ons de macht van liefde toont,
die het verschil zal kunnen maken
als nieuwe hoop weer in ons woont.

Laten wij door die geest gedreven
weggaan uit alles wat ons bindt
aan pijn en schuld, en ons begeven
op nieuwe wegen, welgezind.

Want Christus leeft en zal ons voorgaan,
hij geeft ons mee wat liefde doet.
Wij mogen hier opnieuw beginnen
want God maakt alles nieuw en goed.

In dit geloof staan wij hier samen,
geven elkaar wat liefde doet.
Wij mogen hier opnieuw beginnen,
want God maakt alles nieuw en goed

ds Eric van Veen

Meditatie Januari 2020 

God zal met ons zijn (Jozua 1:5b).

Wij zijn weer een nieuw jaar begonnen. We kunnen om bepaalde redenen uitzien naar het jaar 2020, maar er kunnen ook één of meerdere redenen zijn waarom we er tegenop kunnen zien.

Met het oog op de toekomst worden we in Jozua 1:5 door God Zelf bemoedigd.

Het is het moment waarop Mozes is gestorven en Jozua hem is opgevolgd als leider van het volk Israël. Mozes heeft het volk geleid door de woestijn tot aan de grens van Kanaän en Jozua moet het volk het land binnenleiden.

Dat was voor hem een zware opdracht. Jozua zal er vast  tegenop hebben gezien. Hij moest een groot leider opvolgen en hij moest met het volk de vijanden in Kanaän verslaan om in het land te kunnen wonen. Daar kwam nog bij dat hij leiding moest geven aan een volk, dat het van tijd tot tijd z’n leiders bepaald niet gemakkelijk maakte.

Maar Jozua hoefde dat alles niet alleen te doen. De HERE Zelf gaf hem een geweldige belofte: Zoals Ik met Mozes geweest ben, zal Ik met u zijn.

Zoals God was, zo zal Hij zijn. Hij blijft Dezelfde tot in eeuwigheid.

De Here zegt tegen ons: zoals Ik in 2019 met u geweest ben, zo zal Ik ook in 2020 met u zijn. In Jezus is God met ons. En Jezus Zelf heeft ons beloofd dat Hij met ons zal zijn al de dagen van ons leven.

Wij weten niet wat we zullen meemaken in 2020, maar één ding mogen we zeker weten en dat is, dat we Gods belofte van Zijn nabijheid hebben. Daar mogen en moeten we op vertrouwen.

Met die belofte kon Jozua verder en met die belofte kunnen wij nu verder.

ds Koen Jonkman.