Meditatie oktober 2021

Waarom zou je geloven?

Wat zou het toch fantastisch zijn, als we allemaal persoonlijk God zouden ervaren in ons leven. Op zo’n manier, dat niemand daar meer iets tegenin kan brengen. Dat je klip en klaar duidelijk kunt maken dat geloven in God zin heeft. En waarom dat zin heeft.
Velen van ons kennen zo’n ervaring niet, en vinden vaak niet de woorden om aan anderen duidelijk te maken waarom zij geloven. Bijvoorbeeld aan onze kinderen, die soms niet meer zoveel met het geloof lijken te hebben. Of aan onze vrienden, die het maar raar en ouderwets vinden om in iets te geloven dat je niet kunt zien en dat zich ook niet bewezen heeft.
Dan kunnen bij ons vragen opkomen als: wat heb je eigenlijk aan God? Is Hij echt geen verzinsel van ons eigen hart, van ons eigen verlangen?

Deze vragen worden nog sterker als we moeilijke dingen meemaken. In ons persoonlijk leven, of in de wereld om ons heen. Want hoe leg je dan nog uit dat God liefde is? Of dat er geen haar van je hoofd zal vallen zonder dat Hij dat wil? Vragen waar je ook als gelovige niet zomaar klaar mee bent, en je hele leven mee kunt worstelen. Geloven is vertrouwen en hopen op iets dat je niet kunt zien, maar dat maakt geloven ook lastig. Geloven doe je niet zonder je verstand, maar geloven is niet ‘logisch’ of ‘wetenschappelijk bewezen’.

Ik wil het ook eens van de andere kant benaderen. Hoe lastig is het om niet te geloven? Als je bijvoorbeeld het gevoel hebt dat niemand je echt kent? Of je enorm teleurgesteld bent in de liefde, in vriendschap. Wat of wie heb je dan om op terug te vallen? Ja, je hebt jezelf. Maar wat als je dan ook nooit geleerd is om van jezelf te houden? Of als allerlei gedachten en vragen in je hoofd rondjes rennen en niet lijken te stoppen? Of als je je hele leven goed en gezond geleefd hebt, en je wordt ongeneeslijk ziek? Wat heb je dan nog om naar uit te kijken?

Sommigen zullen nu misschien zeggen dat ze God niet nodig hebben om de gaten in hun leven op te vullen. Omdat dat een zwaktebod is. Er is niets buiten jezelf om op terug te vallen. Maar is dat echt zo? Wie kent niet de ervaring je ontroerd te zijn door prachtige muziek, of zo vreselijk verliefd te zijn dat je je in hogere sferen waant? Is liefde per definitie niet iets wat boven jezelf uitstijgt? En behoren ervaringen daarvan niet de mooiste van je leven?

Er schieten mij hierbij twee Bijbelteksten in het hoofd. Allereerst uit de eerste brief van Johannes, hoofdstuk drie vers twintig, waarin benoemd wordt dat ‘God meerder is dan ons hart’. Ook als dat hart onszelf veroordeelt. De tweede uit de brief van Paulus aan de Filippenzen waar gesproken wordt over de vrede van God die alle verstand te boven gaat. Er is dus blijkbaar ‘iets’ dat groter is dan jij bent.  En dat je uit je eigen persoonlijke omstandigheden kan uittillen. Je hoeft het niet allemaal zelf te doen. Er is een plek van onvoorwaardelijke liefde- wat je ook hebt uitgespookt. En een plek van vrede- hoe je leven er ook voorstaat. Geloven geeft je niet alle antwoorden. Maar wel houvast. Want dat ‘iets’ boven jou heeft een naam. Het is God. Groter dan ik, dan jij. Maar tegelijkertijd onvoorstelbaar dichtbij. Dat is waar de hele Bijbel over gaat. Dat is wat je mag geloven.

Marijke Landlust
Seniorenpastor PKN Steenwijk