Hemelvaart en Pinksteren 2017

Hemelvaart en Pinksteren

Op Hemelvaartsdag is heel Nederland vrij. Veel mensen plakken de vrijdag erbij aan, om zo van een lang weekeinde te kunnen genieten. Veelal trekt men er op uit en wordt er ergens een tent of caravan opgeslagen. Een beetje bevreemdende ervaring als je bedenkt dat de meesten van hen in het geheel niet zullen stilstaan bij de betekenis van wat er op die dag gevierd wordt.

Indien het gaat over iemand die ten hemel wordt opgenomen, zullen velen in onze tijd wellicht associaties hebben met UFO’s, of andere fantasieën. Hetgeen we op die dag als christengelovigen vieren is voor de meeste mensen in onze tijd letterlijk iets van een andere wereld geworden.

Met Hemelvaart horen we vanuit de heilige Schrift dat de leerlingen van Jezus een beetje verdwaasd naar de hemel staren. Hij is opgestegen. Waar is Ie nu precies heen gegaan? Naar de hemel. Maar wat kunnen we ons daar nu bij voorstellen? Een toekomstperspectief; een plaats of een toestand waar wij ook eens heen zullen gaan. Dat geloven wij als christenen. Het is voor ons, als gelovigen, al best ingewikkeld om ons hier een voorstelling bij te maken; laat staan voor niet-gelovigen.

Toch raakt het aan één van de diepste waarheden van ons geloof. Namelijk de hoop die wij hebben dat er na dit aardse bestaan nog iets komt. En niet zomaar iets, nee; dan zullen we ten vólle leven!

Hemelvaart attendeert ons er op dat ons geloof gebaseerd is op de blijde boodschap dat het uiteindelijk goed gaat komen; definitief en volkomen.

Toch is dit niet iets wat alleen maar een vaag beeld van een (verre) toekomst is die nog in het verschiet ligt. Als de Heer spreekt over zijn koninkrijk dan heeft Ie ook gezegd: “ja, het is er al”.

En dat heeft met Pinksteren te maken; de komst van de heilige Geest. Indien wij aanspraak willen maken op de hemelse heerlijkheid, dan zullen we er in het hier en nu al een basis voor dienen te leggen. Als we willen aansluiten bij het goddelijke leven in het hiernamaals, dan zullen we nu reeds dienen aan te sluiten met hoe het er daar aan toe gaat.

En hoe het er daar aan toe gaat, dat heeft onze Heer Jezus Christus laten zien, toen Hij onder ons op aarde vertoefde.

Hemelvaart en Pinksteren vallen in de mooiste tijd van het jaar: het frisse groen, de voorjaarsbloemen en het fluitenkruid langs de weg. De natuur herinnert ons er aan hoe mooi het leven is en dat het zich steeds weer vernieuwt. Dat dit ons ontvankelijk mag maken voor de heilige Geest, en dat die ons leven met een nieuw gelovig elan mag bekleden.

Jaap Scholten

pastor H. Christoffel Parochie

_________________________________________________________________

Meditatie maart  2017

HET LIED VAN ZIJN HART

 Ik zal hooguit vijftien zijn geweest! Misschien veertien? Het Paasfeest straalde ondefinieerbaar blijdschap uit. Gisteren, op de eerste Paasdag was de hemel strakblauw. Gele boterbloemen bevolkten de slootranden in onze polder. De kieviten waren nog aan het broeden en de grutto’s duikelden duizelingwekkend snel door de lucht. Ieder grassprietje, elke kluit aarde, elke bloemknop verkondigde:

Nieuw leven, opstanding, Pasen!

Hoe kon een mens niet geloven? Wat mooi, wat blij. Soms barste je bijna van blijdschap. Opstanding. Leven, altijd leven, nu en later. Onbegrensde mogelijkheid. En nu, vandaag op Paasmaandag, zat ik op de galerij van onze kleine  ‘boerengeloofsgemeenschap’. Ze noemen het geen kerkdienst, de gelovigen hier, maar Samenkomst. Beneden zag ik onze gemeenteleden. Boeren, middenstanders, bouwvakkers, enkele aannemers en een veearts. Ouderen, jonge gezinnen en veel kinderen. Vanaf de galerij keek ik naar hen.

Evangelische christenen, pinkstermensen, fundamentalistisch ingestelde mensen, die er best wel zwaar aan tilden en wat meer vrijzinnige gelovigen. Voorstanders van de volwassendoop en overtuigde kinderdoper. Het kon allemaal vreedzaam naast- en met elkaar bestaan in het kleine kerkje in ons dorp.

Ach, ik wist toen nog niet hoe dat allemaal heette, maar ik voelde de liefde en de geborgenheid. Ik zag beneden de witte, gele en rode strikken in de haren van de kleine meisjes en de fleurige jurkjes van de bakvissen. Wanneer ik mij hoofd een kwartslag draaide, keek ik door het galerijraam de polder in.

Ook nu weer straalde helder licht over de gouden weilanden. Het leek bijna full technicolor. Een vogel scheerde langs de zon. Was het een duif?

Vandaag op tweede paasdag werd de samenkomst traditiegetrouw verzorgd door het Leger des Heils, Er werd veel en mooi gezongen. Soms bliezen de koperen blaasinstrumenten de tonen hoog de hemel in. En toen volgde het getuigenis van soldaat van Dijk. Want preken deden ze niet zoveel bij het Leger. Soldaat van Dijk was klein, grijs en mank. Leek hij op Jacob, met zijn weelderige grijze haardos? Hij bleef niet staan – wij kenden geen preekstoel – maar liep het podium over, mank en wel.

Wat hij zei weet ik niet precies meer. Maar het ging over ‘die Ene’ ! En toen zong hij het lied dat ik nooit zal vergeten. En ik zág, ik hóórde en ik vóélde dat het waar was. Dat ene lied, het lied van zijn hart.

“Jezus, Jezus

’t Schoonste van al is Jezus

Zorgend voor mij

Altijd nabij

’t Schoonste van al

Is Jezus voor mij”

Dat lied landde ook in mijn hart. Zo’n vijftig jaar geleden.  Nu, zoveel jaren later, is het binnenkort opnieuw voorjaar. Een nieuwe lente, de winter is voorbij. Aan het einde van de lijdenstijd staat Goede Vrijdag. Jezus stierf voor onze zonden. En God wekte hem na drie dagen op uit de dood. Wanneer een mens zich veilig en geborgen voelt kan één lied, ja één enkel woord genoeg zijn. Straks, vieren wij opnieuw het Paasfeest. 

En we weten; De Heer is opgestaan – ja,  Hij is waarlijk opgestaan.

 

Hans Dickhof

Vrije Zendingsgemeente Beth -El