Meditatie augustus 2018

Meditatie over “Je tent opzetten”.

Veel mensen gaan in deze tijd op vakantie. Naar een vakantiepark, met de boot of ze gaan kamperen. Ergens op een plek die je nog niet kent je tent opzetten en genieten van het mooie weer en de nieuwe omgeving. Je bent een toerist en de mensen verwelkomen je dan. Het is fijn dat je komt met je tent en de omgeving bloeit er van op. Je brengt geld in het laadje….. Je bent een welkome vreemdeling. Gewenst.

Wanneer de omgeving je niet meer bevalt of wanneer je wat uitgekeken bent, wil je weer verder. Je pakt de tent in en vertrekt.

In het nieuwe liedboek voor de kerken: “Zingen en bidden in huis en kerk” staat een lied dat me daaraan doet denken. Het gaat om lied 802:

“Door de wereld gaat een woord  en het drijft de mensen voort:

‘Breek uw tent op, ga op reis naar het land dat Ik u wijs.’

Refrein; Here God, wij zijn vervreemden door te luisteren naar uw stem.

Breng ons saam met uw ontheemden naar het nieuw Jeruzalem”.

Een lied van Jan Wit op een melodie van Wim ter Burg.

In het lied is eerst God aan het woord, die ons aanspoort om op weg te gaan, om onze tent op te breken en verder te trekken naar het land dat God ons wijst.  En de mensen antwoorden: wij zijn vervreemden door te luisteren naar uw stem en er volgt een gebed: Breng ons samen met uw ontheemden naar het nieuw Jeruzalem.

In het lied gaan de mensen niet bepaald als toeristen op reis met hun tent. Het is anders: Je voelt je vervreemd, wanneer je de Stem volgt die je roept om verder te reizen.  Het maakt ons misschien wat onrustig. Het voelt niet goed. Je reist kennelijk als een vreemdeling en dat roept bij ons andere associaties op. Een vreemdeling is in veel gevallen niet welkom. Vaak ben je ongewenst en word je met de nodige argwaan bekeken. De mensen weten niet wat ze aan je hebben. Denk maar aan de vluchtelingen, die hier hun plek zoeken. We zijn soms zelfs bang voor hen. Ze zijn zo anders, en soms ben je bang, dat ze ons veel kosten. Aan banen, sociale voorzieningen, en huurhuizen. Kortom: Een vreemdeling of zelfs een vluchteling zijn is niet gemakkelijk. Ze zijn niet om te benijden.

We denken vaak dat de ander de vreemdeling is. Maar ook wijzelf kunnen ons vervreemd voelen. In je buurt bijvoorbeeld of in je eigen kerk. Het gaat er dan anders aan toe dan je altijd gewend was bijvoorbeeld. De jonge mensen willen vernieuwen, meer mee doen aan de liturgie en andere liederen zingen dan je gewend was…. Je voelt je niet meer vertrouwd. Of je voelt je vreemd als jongere gelovige, omdat de kerk er zulke oude gewoonten en ideeën op na houdt…. Je zou zo graag zien dat de kerk in beweging kwam… meer passend in onze eigen tijd. Voor je het weet voel je je zo vreemd, dat je op zoek gaat naar een andere kerk of liever thuis blijft. En voor je het weet zit de kerk vol (of leger) met mensen die vervreemden van elkaar. Je voelt je er niet meer thuis. Terwijl je met z’n allen zo graag thuis wilt zijn in Gods huis.

In Israël is een plaats met de naam Bethel. Letterlijk betekent dit: huis (Beth) van God (El, een oude Kanaänitische naam voor God). De letter Beth lijkt op een oude nomadentent. Je hebt een dak boven het hoofd en de zijkanten hebben ook een tentdoek. Je bent er dus beschut tegen regen en hitte, je kunt er veilig zijn, maar het is ook een open tent. Een tent die je welkom heet. Je mag naar binnen.

Naar die veilige Beth zijn wij op weg. Naar het land van Belofte, naar Gods Rijk van liefde en vrede en recht…. Een land voor alle mensen: vreemdelingen, vluchtelingen en alle andere mensen. Er zijn daar niet vele verschillende kerken: Er is een veilig huis van God, uiteindelijk. Dat is waar God ons naar toe roept…. Gaat u, gaan jullie mee op reis?

Ds. Aaltsje van der Honing.

Predikant in de PKN -gemeente van Steenwijk voor de ouderen.